در حال بارگذاری صحنهٔ سه‌بعدی…

طرح‌واره، بدون رعایت مقیاس

شبیه‌ساز منظومه شمسی

● زنده

قمرها

زمین

بهرام

مشتری

کیوان

اورانوس

نپتون

پلوتو

اریس

هائومیا

راهنمای دکمه‌ها

دربارهٔ شبیه‌ساز

منظومهٔ شمسی همان‌طور که در همین لحظه هست، به‌صورت سه‌بعدی: خورشید، هشت سیاره، ماه و پلوتو، هر کدام روی مدار واقعی‌اش و در جای واقعی‌اش. اول به شکل طرح‌واره‌ای مثل کتاب‌ها، با همه‌چیزِ بزرگ‌شده و مدارهای نزدیک‌تر؛ اندازه‌ها و فاصله‌های واقعی با یک دکمه. زمان را جلو یا عقب ببر، یا به هر تاریخی از ۳۰۰۱ پیش از میلاد تا ۴۰۰۰ میلادی برو و ببین مدل برای آن تاریخ چقدر دقیق است.

چطور با آن کار کنی

  1. نما را با یک انگشت یا ماوس بچرخان؛ با دو انگشت یا چرخ ماوس بزرگ و کوچکش کن؛ با دو انگشت بکش تا جابه‌جا شود.
  2. روی نام یک سیاره بزن تا خودش را ببینی و بدانی همین حالا کجاست، چقدر دور است و نورش چقدر طول می‌کشد تا به ما برسد. «نمای نزدیک» تو را به آن‌جا می‌برد.
  3. پله‌های فاصله در کنار صفحه تو را میان خود جرم، قمرهایش، سیاره‌های درونی، همهٔ سیاره‌ها و آن سوی نپتون جابه‌جا می‌کنند.
  4. در اندازهٔ واقعی، سیاره‌ها از دور آن‌قدر کوچک‌اند که دیده نمی‌شوند: در طرح‌واره، مثل آنچه در کتاب‌ها می‌کشند، همهٔ اجرام بزرگ‌تر و مدارها نزدیک‌تر به هم کشیده می‌شوند و نوشته‌ای کوچک روی صحنه این را می‌گوید.
  5. ساعت زنده کار می‌کند. زبانهٔ «زمان» را باز کن تا تندترش کنی، رو به عقب ببری‌اش یا تاریخی بنویسی؛ «بازگشت به اکنون» تو را به همین لحظه برمی‌گرداند.

شبیه‌ساز چطور کار می‌کند

مکان‌ها از astronomy-engine می‌آیند، یک زیج متن‌باز (VSOP87 برای سیاره‌ها و مدل‌های خودش برای ماه و پلوتو)، و چرخش واقعی زمین از سرویس بین‌المللی چرخش زمین (IERS) گرفته شده است. این مکان‌ها با سامانهٔ Horizons در JPL ناسا مقایسه شده‌اند: از سال ۱۶۰۰ تا ۲۵۰۰ هیچ سیاره‌ای بیش از ۲۵ ثانیهٔ قوسی با آن فاصله ندارد (یک‌هفتادم پهنای قرص ماه)، و برای هر تاریخ دیگر، صفحه می‌گوید دقتش چقدر است.

فاصله‌ها و اندازه‌ها را می‌توان واقعی دید. در طرح‌واره، هر دسته از اجرام با ضریب خودش بزرگ می‌شود (سیاره‌های سنگی ×۵۰۰۰، سیاره‌های غول‌پیکر ×۱۵۰۰، سیاره‌های کوتوله ×۹۵۰۰ و خورشید ×۴۸۰)؛ پس اندازه‌های هر دسته درست با هم مقایسه می‌شوند و جرم بزرگ‌تر همیشه بزرگ‌تر کشیده می‌شود. مدارها روی مقیاسی لگاریتمی و از بیرونِ خورشیدِ بزرگ‌شده، نزدیک‌تر به هم کشیده می‌شوند و هر قمر درست بیرون سیاره‌اش می‌نشیند. هالهٔ دور خورشید فقط درخشش خیره‌کنندهٔ آن است، نه اندازه‌اش.

صحنه جای هر جرم را در لحظه‌ای که ساعت نشان می‌دهد، آن‌طور که از فضا دیده می‌شود، نمایش می‌دهد. عددهای مربوط به آسمان ما (اندازهٔ ظاهری، درخشندگی و صورت فلکی‌ای که جرم جلوی آن دیده می‌شود) از دید مرکز زمین‌اند و زمانی را که طول می‌کشد نور به ما برسد به حساب می‌آورند.

هر مدار، مسیر خود همان جرم در یک دور کامل است که با همان مدل حساب شده؛ خورشید هر جرم را از جهت واقعی‌اش روشن می‌کند، پس مرز شب و روز همان‌جاست که واقعاً هست.

برای بچه‌های کوچک بازی جداگانه‌ای هست: بازی منظومهٔ خورشیدی، با همین یازده جرم و همان نام‌هایی که بچه‌ها در مدرسه یاد می‌گیرند. بازی منظومهٔ خورشیدی را باز کن

منابع

  • مکان‌ها: astronomy-engine 2.1.19 (Don Cross، مجوز MIT)، با ΔT از IERS، و سنجیده با سامانهٔ Horizons از NASA JPL. داده‌های NASA/JPL Solar System Dynamics در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ از https://ssd.jpl.nasa.gov گرفته شده‌اند. NASA این سایت را تأیید نکرده است.
  • astronomy-engine 2.1.19, © Don Cross, MIT licence
  • NASA/JPL Horizons System; JPL planetary physical parameters (the radii, IAU 2015)
  • IERS Bulletins A and C (Earth's rotation, leap seconds)
  • PDS Rings Node (Saturn's rings)
  • منبع نقشه‌ها

نام‌ها را هوش مصنوعی از روی فهرست‌های اتحادیهٔ بین‌المللی نجوم و کتاب‌های درسی هر زبان پیش‌نویس و بررسی کرده است؛ اگر نامی نادرست است، به ما بگو. گزارش نام نادرست

مدلی برای یادگیری: مکان‌ها حساب‌شده‌اند و دقتشان برای هر تاریخ گفته می‌شود.