توکان یکی از ۸۸ صورت فلکی اتحادیهٔ بینالمللی نجوم است: بخشی از آسمان که این اتحادیه مرزهایش را در سال ۱۹۳۰ کشید.
نام لاتین: Tucana (حالت اضافی Tucanae، کوتهنوشت Tuc).
۲۹۵ درجهٔ مربع از آسمان را میپوشاند و از نظر اندازه رتبهٔ ۴۸ در میان ۸۸ صورت فلکی است. از عرضهای ۹۰° جنوبی تا ۱۵° شمالی بهطور کامل دیده میشود؛ بخشی از آن از ۹۰° جنوبی تا ۳۴° شمالی.
بهترین زمان دیدنش شبهای نوامبر است، وقتی در پایان شفق شامگاهی در بالاترین جای خود است (محاسبهشده برای ۳۰° جنوبی).
داستانش
توکان را دریانوردان هلندی، کیسر و دو هوتمن، در سفرشان به هند شرقی در سالهای ۱۵۹۵ و ۱۵۹۶ ساختند و آن را «زاغی هندی» نامیدند، که در هند شرقی Lang خوانده میشد؛ روی کرهٔ سماوی پلانسیوس در ۱۵۹۸ آمد. کرهٔ سماوی بلاو در ۱۶۰۳ به جای توکان یک نوکشاخ کشید، پرندهای که دایاکهای بورنئو مقدسش میدانند.
روایتشده از «دانشنامهٔ همهٔ آسمانها» (All Skies Encyclopaedia) گروه کاری نام ستارگان اتحادیهٔ بینالمللی نجوم (CC BY 4.0).
درخشانترین ستارههایش
- Lang-Exster · ۲٫۸۵
خوشهها، سحابیها و کهکشانهای درونش
- ابر کوچک ماژلان (NGC 292) · ۲٫۳
- NGC 104 · ۴٫۱
- NGC 362 · ۶٫۶
همسایههایش
خورشید در توکان
خورشید هرگز از توکان نمیگذرد.
منابع و اعتبارها
پیکر: اتحادیهٔ بینالمللی نجوم و Sky & Telescope (CC BY 4.0)، به صورت داده از تیم Stellarium (CC BY-SA 4.0). مرزها: اتحادیهٔ بینالمللی نجوم (Delporte 1930).
- The Constellations · International Astronomical Union (IAU) (انگلیسی)
۸۸ صورت فلکی همانطور نامگذاری شدهاند که کتابهای درسی و فهرستهای ملی هر زبان مینویسند، با نام لاتین اتحادیهٔ بینالمللی نجوم در کنارش. نامها را هوش مصنوعی از فهرستهای این اتحادیه و منابع هر زبان نوشته و بررسی کرده است؛ نامی که دو منبع مستقل تأییدش نکرده باشند، جایش را به نام بینالمللی میدهد. اگر نامی نادرست است، به ما بگو.